NAPOLA << F A B R Y K A Z £ A >>
Friedrich, fajrant!
- Friedrich, twoja dniówka. - Dziêkujê.
Uwa¿a³by trochê!
Berlin Wedding, koniec lata 1942
- Przepraszam, spóni³em siê. - Widzê. Dlaczego?
Musia³em pracowaæ.
Dzisiejsza walka jest wa¿na, jasne?
To oni?
Tak.
Uczniowie z Napoli, nasza nowa elita.
Eleganciki. Bez obaw, niczym siê od ciebie nie ró¿ni¹.
Dobra, trafi³o siê. Tylko siê tym nie podniecajcie.
Co jest, ma³y, chcesz w ryj?
Brzydszy ni¿ teraz i tak nie bêdziesz.
A ty?
Mówi³e co?
Nie s³yszê!
Co tu siê dzieje?
Wszystko gra?
Nastêpni!
Dobra robota!
Wszystko piêknie, wytrzymaj.
I pamiêtaj o kryciu!
Walka!
Napieraj na niego!
Teraz! £ap go!
I przygwod! Wal wreszcie! Wal!
Uwaga.
Genialna walka!
Bi³e siê dzielnie, gratulujê.
Heil Hitler!
Widzia³em twoj¹ walkê, podoba mi siê twój styl.
- Z jakiej jeste szko³y? - Z ¿adnej, w³anie j¹ skoñczy³em.
S³ysza³e o szko³ach Fuhrera?
O hitlerowskich placówkach wychowawczych?
Uczê boksu i niemieckiego w takiej szkole, Napoli, w Allenstein.
Trwa w³anie nabór.
Zamelduj siê tam rano, mo¿e bêdê móg³ ci pomóc.
Jak siê nazywasz?
Friedrich Weimer.
Jestem Heinrich Vogler.
Masz spory talent.
Stary, to elita!
- Serio? - Jasne,
przyjmuj¹ tylko najlepszych.
Heil Hitler.
Dobrze, ¿e jeste.
Najpierw badania lekarskie, a potem test sprawnoci.
Jasne?
Ustaw siê w kolejce.
Trzynacie.
Dziesiêæ.
Kolor oczu?
15.
Kolor w³osów?
B.
Czemu wybra³e tê szko³ê, m³odzieñcze?
Bo chcê s³u¿yæ Fuhrerowi, narodowi i ojczynie.
Typ nordycki, klasa 1 B.
Gdzie by³e?
- Na boksie. - Do tej godziny?
Nie,
by³em na egzaminie do szko³y Napola.
Gdzie by³e?!
Nie pójdziesz.
Ale to wielka szansa, mogê zostaæ, kim chcê...
W ¿adnym razie!
Wystarczy, co z wami wyczynia Hitlerjugend.
Nie idziesz do ¿adnej elitarnej szkó³ki, tylko pracowaæ do fabryki.
Dlaczego? Móg³bym tam zdaæ maturê.
Nie musia³by p³aciæ...
Rób, co ci ka¿ê.
Nie mamy z tymi ludmi nic do czynienia, zrozumia³e?
Tak.
Czemu tata siê wcieka?
Nie chce mnie pos³aæ do szko³y.
Jakiej?
Wyj¹tkowej.
Mieci siê w zamku, maj¹ tam wszystko,
prysznice, halê boksersk¹, nawet szybowce.
Jak j¹ skoñczysz, wchodzisz do elity
i nie musisz siê martwiæ o pieni¹dze.
I tata nie chce?
Ale to brzmi super!
Wyjdê z niej brudniejszy, ni¿ wejdê.
¯adna ró¿nica.
Zg³osisz siê do terminu, za miesi¹c zaczniesz u Kindlera.
Ju¿ za miesi¹c?
¯eby nie mia³ czasu na g³upie myli.
Cieszysz siê?
Wola³bym zostaæ tutaj.
G³upio.
Na pewno bêdzie super.
Takie przedszkole to jak obóz letni.
Nie musisz ci¹gle siedzieæ w schronie i twoi kumple tam bêd¹.
Ma³y Niemiec tak nie robi.
Kochana mamo, nie b¹d na mnie z³a.
To okazja mojego ¿ycia. Twój Friedrich.
Kochany tato, podrobi³em twój podpis na pozwoleniu.
Jak mnie odbierzesz ze szko³y, doniosê, co o niej mówi³e.
Wysiadka, to ju¿ tutaj!
Mo¿e mnie pan tu wysadziæ?
Oczywicie.
- Dziêkujê. - Nie ma za co.
Mamo, ju¿ mam...
Tata dopiero co zar¿n¹³ winiê...
Czeæ, fajnie by³o na wakacjach?
Stójcie. Obejmij braciszka. A teraz umiech.
Piêkne lato, panie von Brock!
- Owszem. - Szanowna pani...
Friedrich! Heil Hitler!
Dobrze, ¿e jeste. Widzisz, ojciec da³ siê przekonaæ.
Nie, ale i tak przyjecha³em.
To kto podpisa³ pozwolenie?
Ja.
Przynajmniej siê przyznajesz.
Prawdziwy sportowiec zawsze mówi prawdê.
Tego w³anie siê tu nauczysz. Chod, poka¿ê ci twój mundurek.
- Jedno ubranie, tylko niech pasuje. - Rozkaz.
Rzadko przyjmujemy kogo w twoim wieku,
ale spodoba³e mi siê. Liczê, ¿e to docenisz.
Schneider, chod tu.
To Friedrich Weimer, nowy, do waszego pokoju.
Poka¿ mu wszystko i przedstaw kolegów.
Rozkaz.
Jestem Christoph, witaj w Allenstein.
Dziêki.
Najpierw poka¿ê ci pokój, to siê przebierzesz.
Hubscher, my te¿ ju¿ mamy Aryjczyka!
To tutaj.
To twoje ³ó¿ko i szafka.
Dres i drelich na dole po lewej, przybory do szycia i szczotka do ubrañ
po lewej na górze, po prawej drobiazgi prywatne,
kepi na br¹zowej koszuli, ma nie le¿eæ, tylko staæ.
Na dole rêcznik i chusteczki.
Teczka na górze, a przybory toaletowe na haku na drzwiach.
Rzeczy maj¹ byæ w kancik, bo dy¿urny wszystko ci wywróci.
Resztê skapujesz sam. I stawiasz deser.
Co?
Niewa¿ne, pierwszy raz siê nie liczy.
Za kwadrans apel.
Przebieraj siê i na dó³.
Friedrich!
Chod, tu,
siadaj.
Siadaæ.
M³odzie¿y!
Wychowankowie!
Witam was serdecznie w nowym roku szkolnym 1942.
Nowym uczniom powtórzê z naciskiem, i¿ trafili do miejsca,
gdzie ukszta³tuje siê ich przysz³oæ.
Syn rolnika i przemys³owca w tej szkole bêd¹ równi,
bêd¹ elit¹ tysi¹cletniej rzeszy.
Ludzie tworz¹ historiê,
lecz my tworzymy ludzi.
Bêdziemy was, nieoszlifowane diamenty, szlifowaæ tak d³ugo,
a¿ staniecie siê lni¹cymi klejnotami.
Gdy nastanie czas zwyciêstwa,
bêdziemy potrzebowaæ wielu okrêgowych szefów partii.
Nie do Kartnen czy Mecklemburga, ale do Waszyngtonu, Londynu,
Moskwy czy Kapsztadu.
Wykorzystajcie swój czas.
Æwiczcie umys³ i cia³o. I b¹dcie sobie wiernymi towarzyszami.
Naszym dzielnym ¿o³nierzom na frontach Rzeszy
i naszemu ukochanemu wodzowi Adolfowi Hitlerowi trzykrotne Sieg Heil!
S³uchajcie, panowie, to Friedrich Weimer,
nowy do naszego pokoju.
- Czeæ. - Smacznego.
To nasz Wilhelm, czyli Hefe.
Jego ojciec rz¹dzi naszym ¿arciem,
- dlatego przyjêli tu tego klopsa. - Nie s³uchaj go.
Nie powiedzia³e mi, co chcesz za te twoje zeszyty.
300 gram pasztetówki.
- Chyba ¿artujesz?! - Nie.
Ale mo¿e pozwolê ci w formie premii rzuciæ okiem na zdjêcie.
To Tjaden,
rekordzista pokoju w pierdzeniu na czas.
- Czeæ. - Hallo.
Aktualny rekord to 8,5 sekundy.
Co to za zdjêcie?
Moje trzy siostry, spocone na tañcach.
Co?!
- Moje najlepsze ród³o dochodu. - Handlujê te¿ skarpetkami za 2 marki.
- Kto to kupuje? - Nie znasz jeszcze moich sióstr.
Ten z ty³u to Siggi...
Uwaga, idzie Jaucher!
Szybko!
Friedrich, jazda!
Bacznoæ!
- Nowy nabytek? - Tak jest.
Nazwisko?
Weimer, Friedrich.
To ty...
Wyprzedza ciê spora s³awa.
Musisz byæ niez³y.
A to co za chlew?
Jazda, sprz¹taæ.
Nie pij!
Dwadziecia pompek, ju¿!
Raz, dwa, trzy cztery...
Co tu siê dzieje?
Kontrola porz¹dku.
Wstañ.
Wystarczy, on jest nowy.
Tak jest.
Odmaszerowaæ.
Ju¿ sobie zrobi³e wroga.
- Christoph? - Co?
- Chcia³em zapytaæ... - Podczas ciszy nocnej nie wolno rozmawiaæ!
Wstawaæ! cieliæ ³ó¿ka! Gimnastyka poranna!
Szybciej, Friedrich!
Dziêki.
Nie ma za co, nauczy³em siê w poprzedniej szkole.
- Jestem Friedrich. - Albrecht.
Mo¿e by tak szybciej?!
To limacze tempo zaczyna mnie...
Jazda na plac apelowy!
Biegiem, nie jak wory z piaskiem!
Ju¿ ja was nauczê!
Zadymi wam siê z ty³ków!
W dwuszeregu zbiórka!
Prêdzej!
I na ziemiê!
Pompki!
Raz, dwa!
Schulze, plecy proste!
Kruger, ni¿ej do ziemi!
Gladen znów siê zsika³.
Bacznoæ!
Uczeñ Gladen, wyst¹p trzy kroki!
Przynie swój materac.
Spuæ spodnie.
- Co? - Masz zdj¹æ spodnie, na Boga!
A teraz sikaj.
Szybciej!
Jak sobie chcesz...
Robimy sk³on, pad i wyskok!
Zaczynamy!
Raz i dwa i trzy.
Skaczecie, póki on siê nie zsika.
Wszyscy staæ!
Jemu za to dziêkujcie.
Bierz materac i znikaj mi z oczu! Zaszczaniec!
Kto nie potrafi walczyæ w tym wiecie wiecznej wojny,
ten niewart ¿ycia.
Smacznego.
Uczniowie!
Z wielk¹ radoci¹ witam
w naszej placówce syna wspania³ego cz³owieka
i towarzysza z czasów narodzin partii.
Albrecht Stein,
syn naszego szefa okrêgu partyjnego Heinricha Steina.
Witamy serdecznie!
Czeæ. Masz szczêcie,
trafi³e do najlepszego pokoju.
Kto to?
Katharina.
- Ale ju¿ zarêczona, ¿eby wiedzia³. - Kto tak powiedzia³?
Ja, winio.
...co Darwin opisa³ jako ewolucjê gatunków,
ma zastosowanie w teorii walki narodów o byt.
Zajmiemy siê dzi tematem
"Pisarze rzymscy i kwestia ¿ydowska."
Jakimi rodkami Fuhrer
prowadzi partiê do zwyciêstwa?
Zag³ada s³abszych gwarantuje przetrwanie silnych,
tak jak w wiecie zwierz¹t.
Jaki cytat z Marcina Lutra tu pasuje?
...i nie w¹tp,
¿e po diable w nim masz najzacieklejszego,
najzajadlejszego wroga.
Prawdziwy ¯yd pozostanie zawsze ¯ydem.
Nowoczesny bombowiec unosi 1800 bomb.
Na jakim obszarze zdo³a je rozrzuciæ,
jeli przy prêdkoci 250 km/h
zrzuca 1 bombê na sekundê?
Co jest?
Pastor przyniós³ nazwiska poleg³ych na froncie.
Jestemy sami?
Tak.
Zaczynamy?
Skup siê.
Wiêcej si³y.
W³ó¿ w to trochê! Nie pij!
Garda wy¿ej!
Masz mi j¹ zdj¹æ!
Wy¿ej piêci!
Co dalej,
rusz siê!
Masz uderzenie i talent, ale pracuj nad technik¹.
Nie uderzaj, jak nie masz równowagi.
Ciosy przednie tylko jak masz przewagê.
I najmocniej, jak umiesz, bez wahania, jasne?
W takich chwilach musisz zapomnieæ o swoim cz³owieczeñstwie.
To ca³e wspó³czucie to fa³sz.
Tylko tak wykorzystasz ca³y swój potencja³
i bêdziesz gotowy do wiêkszych walk.
Jakich walk?
Chod.
Z³ote lata naszych bokserów.
Frenz Jensen w 1937-ym na mistrzostwach Napoli.
Bylimy najlepsi ze wszystkich szkó³ w kraju.
A potem?
Ostatnio Poczdam odbiera nam puchar.
Kiedy s¹ nastêpne mistrzostwa?
Zim¹.
Jak bêdziesz pilnie trenowa³, mo¿e wemiesz udzia³.
Naprawdê?
Tak, mo¿e.
Leæ pod prysznic.
Bez litoci.
Tylko tak siê oduczy.
- Oberwa³e po nosie? - Hefe, ty siê ju¿ lepisz.
Poczta!
Zaraz, to moje!
Friedrich, paczka!
Zdjêcie w ³azience.
- Tak. - Patrz! Ja je mia³em dostaæ!
Mia³e popatrzeæ. Popatrzmy.
- Chcesz zerkn¹æ? - Czemu jemu wolno patrzeæ?!
Bo twoje jêki s¹ zabawne.
Tak nie wolno!
Przynajmniej jaki czas.
Christoph, proszê ciê!
Kochany synu, mam nadziejê, ¿e jeste zdrów.
Tatê odwiedzi³o w fabryce gestapo
i musi teraz pracowaæ na dwie zmiany.
Nie powinien wiedzieæ, ¿e do ciebie piszê.
B¹d uwa¿ny i dzielny.
Hansowi dobrze siê powodzi.
Bardzo za wami oboma têskniê. Na razie, mama.
Fuj, ty winio!
Ka¿dy wemie solidarnie g³êboki oddech i po smrodzie.
Tak?
Skoñczy³e porz¹dkowaæ?
- Redagujesz szkoln¹ gazetkê? - Od nastêpnego numeru.
Lubisz pisaæ?
W³aciwie tak.
Co tu masz?
Wypracowania ze starej szko³y,
w³anie mi je odes³ali.
I co?
Zerknij.
Daj!
Powk³adam strony, które powylatywa³y.
Patrz, prawie ¿adna nie zosta³a.
Teraz s¹ wszystkie.
Mama zawsze mówi, ¿e wszystko, co piszê, jest wspania³e,
ale niczego do koñca nie doczyta³a.
Ciesz siê.
To jak wygraæ walkê nie bij¹c siê.
Nie,
jakby dawali ci medal, bo nie chc¹ ogl¹daæ twojej walki.
Dawaj.
Po co ci to?
- Do przeczytania. - Chcesz czytaæ wypracowanie?
Jasne.
Czy boisz siê mojej opinii?
Nie.
A wiêc?
Friedrich!
Chcesz co zobaczyæ?
- Kiedy to odkry³e? - Dzi po po³udniu.
Naprawdê chcesz zajrzeæ?
Tak, podsadzisz mnie, a potem ja ciebie.
Czemu ty pierwszy?
Bo ja to odkry³em. Poza tym muszê sprawdziæ teren,
- ty bêdziesz stra¿¹ tyln¹. - Wolê byæ przedni¹.
Proszê ciê!
Dobra, dlatego, ¿e ty to odkry³e.
Widzisz co?
Nikogo nie ma.
Poka¿.
Nikogo nie ma.
Co ty robisz?
- Moja kolej. - Przecie¿ nikogo nie ma.
Nie szkodzi.
Widzisz co?
Nic, dok³adnie jak ty.
Psiakrew!
Friedrich?
Tak?
Sk¹d wiedzia³e, ¿e ona tam jest?
Na chwilê wstrzyma³e oddech.
Gotowi?
Gotowi.
Ci¹gn¹æ!
Jazda,
Jazda, biegiem!
Niech to ciê¿ka cholera, macie skakaæ wy¿ej!
Zgraja ciamajd!
Ciszy, niech rozbrzmi twoje ³kanie.
Pod¹¿aj za mn¹,
nadobna dziewico Freyn.
"Bogów ¿e pokonywa³, cny rycerzu,
bojê siê wszak, ¿e smoka nie pokonasz."
Panowie, to poezja niemiecka.
Dalej.
Przepraszam.
Nigdy nie przepraszaj! Walcz!
I jak?
Ca³kiem fajne.
Fajne?
Dobre. Naprawdê dobre.
Pamiêtaj, co mówi³em:
Walczycie do nokautu,
albo on albo ty.
Jak wytrzymasz dwie rundy, masz szanse. Zmasakruj go!
Friedrich, zniszcz go!
Znacie regu³y, walka do nokautu.
Do naro¿ników!
Walczcie!
Staæ!
W porz¹dku, walczcie!
Wal, Friedrich!
Uwierz w siebie i wal!
Walczycie do nokautu!
Przez nokaut zwyciê¿a Friedrich Weimer!
Gratulacje, mój ch³opcze, pierwszorzêdna walka.
Dziêkujê.
Tak krótko u nas i taki postêp - to godne naladowania.
Jak odbierzemy Poczdamowi puchar,
szepnê za tob¹ s³ówko w berliñskiej szkole sportowej.
Nied³ugo Olimpiada.
Tylko tak dalej,
pok³adamy w tobie du¿e nadzieje.
Bardzo panu dziêkujê.
No, co?
Nic.
- Gratulujê. - Dziêki.
Nie mia³e litoci,
wisia³ na linach.
To co?
On zrobi³by to samo.
Widzia³em go, jeszcze nie doszed³ do siebie.
Czego chcesz?
- Wola³by, ¿ebym to ja tam le¿a³? - Nie musia³e byæ taki brutalny.
- Zazdrocisz mi zwyciêstwa, czy co? - Nie.
Ale czy nie mog³o przyjæ inaczej?
Nie mog³o. Nie?
Wstawaæ!
Siegfried,
dok¹d to?
Do ³azienki.
Odwróæ siê.
Jeste plam¹ na honorze szko³y, nie wstyd ci?
A gdyby jutro przyjecha³ Fuhrer, a wasz pokój cuchn¹³ szczynami?
- Co na to twój trener? - Proszê, nie...
20 marek i zapomnê.
- Nie mam tyle... - To za³atw!
Jak nie zd¹¿ysz do kolacji, trener siê dowie.
- Wszystko gra? - Tak.
Granat rêczny ma zasiêg ra¿enia
nawet do 15 metrów,
a od³amki mog¹ polecieæ i dalej.
Powtórzmy jeszcze raz:
Odkrêcamy dekiel,
ci¹gniemy za linkê - uzbrojony.
Teraz bierzemy szeroki zamach,
rzucamy i kryjemy siê.
Po wyci¹gniêciu linki macie 4,5 sekundy do detonacji.
S¹ pytania?
Dobrze...
Christoph, chod.
Ci¹gnij! Zamach! Rzuæ! Kryj siê!
Bardzo dobrze!
Friedrich, nastêpny!
Ci¹gnij! Zamach!
Rzuæ! Kryj siê!
Wilhelm!
Ci¹gnij! Zamach!
Rzuæ! Kryj siê!
Albrecht!
Ci¹gnij! Zamach!
Rzuæ! Rzucaj!
Kryæ siê,
niech to szlag!
Martin!
Rozum ci odebra³o?! Rzuæ to!
Sam szef okrêgu partyjnego przyjecha³,
by z³o¿yæ naszemu bohaterowi ostatni ho³d.
Zebralimy siê tu, by uczciæ pamiêæ
naszego towarzysza
Siegfrieda Gladena.
W chwili strasznego niebezpieczeñstwa
powiêci³ siê dla innych.
Odda³ ¿ycie,
by ratowaæ ¿ycie dwudziestu kolegów.
Ten,
który le¿y w trumnie,
ostatnie sekundy ¿ycia wype³ni³ nie wahaniem,
lecz dzia³aniem.
Nasze czasy nie potrzebuj¹
lêkliwych rozwa¿añ,
nie trzeba nam piêknoduchów,
lecz ch³opców, którzy dzia³aj¹.
Ka¿dy z was tu stoj¹cych niech zada sobie pytanie,
czemu sam nie rzuci³ siê na le¿¹cy granat?
Czy nad ¿ycie
kolegów
przed³o¿y³ w³asne?
I dlaczego?
Nasze cia³a nie nale¿¹ do nas,
lecz do narodu,
do naszego kraju
i przede wszystkim do Fuhrera.
Nic nie jest lepszym ukoronowaniem ¿ycia
ni¿ mieræ bohaterska.
Siegfridzie,
naród dziêkuje ci
i nigdy ciê nie zapomni.
Ma byæ ni¿ej!
W³asnym oczom nie wierzê!
Zawsze da siê zrobiæ to trochê lepiej!
Nie dajcie siê zwieæ zmêczeniu!
Doæ!
Uczniowie,
dzi przeæwiczymy skok wzwy¿,
moj¹ ulubion¹ dyscyplinê sportu.
Wymaga on absolutnej w³adzy nad cia³em,
miênie brzucha musz¹ byæ twarde jak deska,
bo utrzymuj¹ ca³e cia³o.
Kto zegnie siê w pasie,
nic nie zdzia³a.
Twardy jak deska.
Który chce spróbowaæ?
Chod ty, bokserze.
Twardy jak deska, wal mia³o.
No jazda...
Dobrze,
ustawiaæ siê w rzêdzie do skoku!
Odwa¿nie zagra³e.
Pojedziesz ze mn¹ do domu na niedzielê?
Ojciec ma urodziny.
- Heil Hitler, paniczu Stein. - Witaj, Johan.
Albrecht, nareszcie! Dobrze, ¿e jeste.
A ty jeste Friedrich? Syn du¿o mi o tobie opowiada³, witaj.
- Dziêkujê za zaproszenie. - Nie ma za co.
- Mamo, ja... - Opowiesz mi póniej.
Poka¿ mi swój pokój.
Niele.
To wszystko ju¿ tu by³o.
- Ca³y dom? - Tak.
Szybciej, szybciej...
Dziêkujê, jestem wzruszony.
Wszystkiego najlepszego.
Dobry wieczór, tato, wszystkiego najlepszego.
Dziêkujê.
Znowu schud³e. Uprawiasz doæ sportów?
Naturalnie...
To jest Friedrich,
- wiesz... - Oczywicie,
s³ysza³em o twoim boksowaniu.
Witaj.
Drogi Heinrichu,
w imieniu starych kumpli chcê ci z³o¿yæ najlepsze ¿yczenia
i ¿yczyæ pomylnego startu w Warthegau.
Oby wykorzysta³ swój talent i wysprz¹ta³ tutejszy chlew!
Twoje zdrowie!
Drogi ojcze,
pozwoli³em sobie napisaæ ci na urodziny wiersz.
Oto on:
- "Wpierw... - Dziêkujê,
Albrechcie, pos³ucham go póniej.
Drogi Franzu,
drodzy towarzysze,
dziêkujê wam za mi³e przyjêcie.
Wyznam wam,
¿e moje zadanie
napawa mnie dum¹.
W Berlinie nie przyznano by mi go.
Pewne osoby nie rozumiej¹ moich metod,
ale w tym kraju decyduje Fuhrer, nie biurokraci!
Na zdrowie! Karl! Wilhelm! Franz!
A jak tam wasze wyszkolenie bojowe?
- Dobrze. - Po szkole Albrecht bêdzie oficerem Waffen SS.
Có¿, zadania si³owe mo¿e nie s¹...
A ty jeste tym bokserem, tak?
- I to w doskona³ej formie! - Mo¿e nam co póniej zaprezentujesz?
wietny pomys³.
Panowie,
po jedzeniu zapraszam do piwnicy, nasza elitarna m³odzie¿
poka¿e nam co specjalnego.
Doskona³y pomys³.
Zdziwiony, prawda?
W wolnym czasie chêtnie æwiczê, by utrzymaæ formê. Rozbieraj siê.
- Rozbieraæ? - Poka¿esz, czego siê nauczy³e.
- Ale Albrecht nie æwiczy³... - To musi umieæ ka¿dy m³ody Niemiec.
Walczcie!
Co to ma byæ!?
Walcz uczciwie, nie musisz tu nikogo oszczêdzaæ!
Walcz uczciwie,
Nie.
Wal!
- Nie. - Masz boksowaæ!
Uderz wreszcie, tchórzu!
Masz walczyæ!
Albrecht!
Nie przejmuj siê. wietny cios.
Genialne.
Hans, daj m³odzie¿y kielicha.
Kraj potrzebuje takich, jak ty.
Paru takich na froncie wschodnim i mo¿na by by³o zamkn¹æ ten rozdzia³!
Zdrowie!
Ale proszê pana... Dla ciebie Heinrich.
- Mo¿na, paniczu? - Tak, jed.
Albrecht, s³uchaj...
Bacznoæ!
Do mnie zwrot!
Uczniowie!
Mam dla was dobr¹ wiadomoæ! W wyniku wzmo¿onych walk powietrznych
Wehrmacht wezwa³ paru naszych uczniów.
Wczoraj dobrowolnie zg³osi³a siê ca³a nasza ósma klasa.
Bêd¹ teraz siaæ postrach w sercach wroga.
Duma napawa mnie,
¿e na ten zew
odpowiedzieli nasi maturzyci, nie odwracaj¹c siê plecami
do niebezpieczeñstwa.
Heil Hitler, uczniowie!
Przynajmniej siê ich pozbylimy.
D³ugo bêdziesz siê tak d¹sa³?
Nie d¹sam siê,
ja siê bojê.
Czego?
Friedrich,
obud siê!
Co jest?
To twój ojciec.
Marsz, wychodziæ!
Bacznoæ!
Meldujê, klasa siódma obecna w ca³oci.
Heil Hitler, uczniowie!
Spocznij.
Uczniowie! Sprawa jest nastêpuj¹ca:
Przedwczoraj na stacji w Allenstein zatrzyma³ siê transport jeñców wojennych.
Dwunastu Rosjan
zdo³a³o zbiec do lasów w pobli¿u Karlstadt.
Obezw³adnili dwóch stra¿ników
i przejêli ich broñ.
Nikt nie zna okolicy lepiej od was,
proszê wiêc was o pomoc.
Jeli chcecie wzi¹æ udzia³ w niebezpiecznej akcji
i pomóc w pojmaniu tych dzikich potworów,
- odpowiedzcie mi g³ono "Tak jest!" - Tak jest!
Zatem w drogê!
Szybciej!
Sami pobierzcie amunicjê.
Ostre naboje?
A co myla³?
Chcesz ich ³apaæ rêkami? Nastêpny!
Jazda, jazda!
Wsiadaæ!
Odjazd!
Dajcie z siebie wszystko i nie pozwólcie im uciec.
Najgorliwszych osobicie
przedstawiê do odznaczenia Krzy¿em Zas³ugi.
Za³adowaæ!
Odbezpieczyæ!
I odmarsz!
Staæ!
Rêce do góry, bo strzelam!
Tam by³ jeden, mia³ co w rêku.
To dzieci!
Prêdzej, opatrunki!
- Co on mówi? - Nie wiem.
To nic nie daje, Albrecht!
Ju¿ spokojnie, wszystko bêdzie dobrze.
Nie ¿yje.
Najwy¿szy czas.
Zjedamy!
Co siê sta³o?
Melduj!
Piêciu jeñców zastrzelono przy próbie ucieczki.
- To ostatni? - Tak.
Odsuñ siê, Albrecht.
Tato, nie!
Nie wa¿ mi siê wiêcej przeciwstawiaæ publicznie,
- zrozumia³e?! - Tak, ojcze.
Dobra robota!
Ruszamy, ich jest wiêcej!
Ty te¿ siê rusz, jazda!
- Proszê pana, my... - Bylimy na "ty"
Oczywicie.
Chod, Albrecht.
Dalej!
- We siê w garæ! - Mam siê wzi¹æ w garæ?
Wiesz, co mymy w³anie zrobili?
Nie trzeba by³o strzelaæ!
Nie da³em rozkazu.
Ojciec mówi³, ¿e s¹ uzbrojeni.
Co siê tak gapisz?!
Nie patrzê na ciebie.
Wiem, co sobie mylicie!
Nie patrzcie tak na mnie!
- Albrecht! - Zostañ,
to nic nie da.
Weimer, ty go zastrzeli³e?
No, powiedz!
Pyta³em o co,
g³uchy jeste?
- Rozdzieliæ siê! - Ja siê tym zajmê.
Podj¹æ broñ!
Odebra³o wam rozum!? To zadanie bojowe!
Wsiadaæ!
Idziemy.
Cieszcie siê, ¿e was Ruscy nie porwali.
Jutro wyjdziecie.
Ty zostañ.
Christoph?
Zamknij siê, Hefe.
- Chcê pogadaæ... - Przymknij siê, do cholery!
Bacznoæ!
Siadaæ!
Wyjmijcie zeszyty, napiszecie wypracowanie
"Zimowy krajobraz jako t³o niemieckich sag rycerskich."
Macie godzinê czasu.
W porz¹dku, czas min¹³.
Christoph, stañ przy tablicy i czytaj.
Proszê.
Zimowy krajobraz jako t³o niemieckich sag rycerskich.
Zimowy krajobraz jest wa¿nym t³em rycerskich sag.
Co ty powiesz.
Ju¿ najwczeniejsze ród³a dowodz¹
ogromnego znaczenia zimowego krajobrazu w historycznych...
Starczy, siadaj.
Albrecht, chod, ty przeczytasz.
Proszê.
Choæ to dziecinne,
zima i widok wie¿o spad³ego niegu budzi w nas, ludziach,
uczucie niejasnego uradowania.
Mo¿e dlatego, ¿e jako dzieci kojarzylimy nieg z Gwiazdk¹.
Ja w marzeniach by³em rycerzem, który ratuje dziewicê przed smokiem,
a wiat uwalnia od z³a.
Gdy ruszalimy wczoraj na poszukiwanie zbiegów,
przypomnia³ mi siê tamten ch³opiec, co chcia³ ratowaæ wiat przed z³em.
Starczy.
Gdy wracalimy, zrozumia³em, ¿e sam jestem tym Z³em,
od którego chcia³em uwolniæ wiat.
Albrecht, dosyæ!
Nie godzi siê zabijaæ jeñców.
Nie byli uzbrojeni, jak sugerowa³ Stein, by nas poszczuæ. - Przestañ!
- Nie zastrzelilimy mê¿czyzn, lecz dzieci. - Wyjd!
Co masz do powiedzenia?
Wiesz, w jakiej postawi³e mnie sytuacji?
Nie masz chyba pojêcia, jakimi cieszysz siê tu przywilejami.
Wiesz, ile bym da³, by skoñczyæ tak¹ szko³ê?
Nie by³o mi to dane,
maj¹c 16 lat, pracowa³em ju¿ od trzech.
A ty
wszystko depczesz.
Ale teraz koniec.
Masz opisaæ w wypracowaniu
prawdziwy bieg wypadków.
I oczekujê,
¿e sam zaci¹gniesz siê do SS.
Rozmawia³em ju¿ z dowódc¹ brygady Bornerem.
Najlepiej ci teraz zrobi Ukraina.
- Nie mogê. - Co?
Nie bêdê nic pisa³,
wczoraj napisa³em to, co uwa¿am.
Mam dostaæ wypracowanie rano,
bo inaczej nie prze¿yjesz tego.
Wychod. Koniec odsiadki.
- Co jest? - Nie s³ysza³e?
Albrecht oszkalowa³ w wypracowaniu ojca.
Co?!
Albrecht!
Co siê sta³o?
Za tydzieñ koñczê 17 lat,
ojciec wysy³a mnie na front wschodni.
Poza tym mam napisaæ wypracowanie i wszystko wyprostowaæ.
Musia³e to pisaæ?
Nie mog³em inaczej.
Jak to nie mog³e?
Ty te¿ nie mog³e,
gdy uderzy³e trenera.
- To by³o co innego. - Doprawdy?
- Nikomu tym nie pomog³e! - Owszem.
No komu? Wyjanij mi to, bo nie rozumiem!
Pomog³em sobie.
Ach tak, sobie!?
A o innych to nie pomyla³e, prawda?
Powiedz co!
Zasrany egoista!
To pierwsze moje wypracowanie, które ojciec przeczyta³.
Co teraz zrobisz?
Nie wiem.
Wstawaæ! Za dziesiêæ minut nad jeziorem!
Jak mówiê "za 10 minut",
to macie byæ za 10 minut, jasne?!
Dobrze.
W³azicie do przerêbli
i p³yniecie do drugiej.
Kto gotowy, do mycia i na niadanie.
Christoph, zaczynasz.
Jazda, cieplej tu nie bêdzie!
Christian i Peter, do drugiej przerêbli.
Do pokoju, biegiem!
Nastêpny - Friedrich.
Albrecht, twoja kolej.
Teraz Tjaden!
Albrecht! Albrecht!
Albrecht, nie!
Za s³aby.
Po prostu za s³aby.
Nekrolog.
Proszê!
Friedrich,
dobrze, ¿e ju¿ wsta³e.
Chcia³bym to wydrukowaæ w najbli¿szym numerze.
Nie.
Ale
nie mo¿emy go pogrzebaæ,
- tak nie wolno... - Wród bohaterów poleg³ych za Fuhrera,
ojczyznê i naród nie ma miejsca dla samobójców.
Jego rodzice s¹dz¹ podobnie.
Pytali mnie,
czy nie zbyt szybko wybaczy³em ci, ¿e jeste wspó³winny tej mierci.
Oboje maj¹ silne wra¿enie,
¿e syn zmieni³ siê odk¹d zawarlicie przyja¿ñ.
Wzi¹³em ciê jednak w obronê.
Nie bój siê, wiem,
ile dla ciebie znaczy ta sobotnia walka w imiê naszej szko³y.
Jest to dowód twej wiary
w metody wychowawców i twej wdziêcznoci za szansê,
jak¹ ci tu ofiarowano.
Dziêkujê, mo¿esz odejæ.
Jak siê masz?
To, co zdarzy³o siê w lesie, by³o straszne,
a mieræ Albrechta to wielka strata.
Ale teraz chodzi o twoj¹ przysz³oæ, twoje ¿ycie.
Na widowni siedzi dwóch nauczycieli ze szko³y sportowej.
Wykorzystaj to!
Wszystko w porz¹dku?
Za³atw go!
Znacie regu³y.
Bez ciosów poni¿ej pasa ani uderzeñ g³ow¹, czysta walka.
Do naro¿ników.
Walczcie!
Jeden, dwa,
trzy,
cztery...
Walczcie!
Zdejmuj wszystko.
Slipy te¿ s¹ nasz¹ w³asnoci¹.
Odmaszerowaæ.
Pospiesz siê, Weimer!
Idziemy, marsz.
Na terenie Rzeszy do 1945 roku istnia³o prawie
40 hitlerowskich placówek wychowawczych z ponad 15 tys. uczniów.
Gdy wojna by³a ju¿ przegrana, posy³ano ich na "Ostatni Bój".
Zalepieni fanatyzmem i niedostatecznie uzbrojeni,
stawiali oni na wielu frontach zaciêty opór. Co drugi z nich zgin¹³.
Napisy udostêpni³: Zet^eN
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<